Człowiek nie może żyć bez miłości. Człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa. I dlatego właśnie Chrystus-Odkupiciel, "objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi". Człowiek odnajduje w Nim swoją właściwą wielkość, godność i wartość swego człowieczeństwa. ( Encyklika Redemptor Hominis 10 ).
Jesteśmy wspólnotą katolicką, rodzin i osób wolnych, uczestniczących w życiu i posłannictwie Kościoła, by wypełniać naszą misję kapłańską, królewską i prorocką, stawać się wspólnotą wierzącą i ewangelizującą. "W Chrystusie objawiać w pełni człowieka samemu człowiekowi" w tych słowach zawiera się nasze posłannictwo, które odkryliśmy na drodze prowadzącej nas do budowania braterstwa i wspólnoty. Każdego dnia w komunii życia i miłości z Jezusem Chrystusem, który jest naszym Światłem i Życiem oraz jedyną drogą do Ojca, oddajemy Mu siebie, aby świadomie i głębiej przeżywać otrzymaną na chrzcie łaskę wiary.
"W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. ( Ef 1:4 )". Świadomi własnych słabości z prawdziwą pokorą, pragniemy pracować nad własnym nawróceniem, abyśmy przez swoje życie osobiste, rodzinne i zawodowe mogli stawać się żywym świadectwem Miłości Miłosiernej dla świata.
Jezus w całym swoim życiu ukazuje się jako nasz wzór: jest "człowiekiem doskonałym", który zaprasza nas, abyśmy się stali Jego uczniami i szli za Nim ( KKK 520 ). Jego Pascha, czyli przejście ze śmierci do życia, ze smutku do radości staje się Paschą i centrum naszego życia. Przeżywając misterium Paschy Jezusa zagłębiamy się i odkrywamy tajemnice i powołanie, które Bóg ukrył w świątyni naszych ciał.
"Zwycięzcy dam manny ukrytej i dam mu biały kamyk, a na kamyku wypisane imię nowe". ( Ap2,17a ). Owo imię w pewnej mierze wyraża istotę, cechy danej osoby, tak samo nazwa wspólnoty zawiera swoją tożsamość, odnaleziony skarb.
Wspólnota "Radości Paschalnej", to odkrywanie na co dzień tajemnicy Paschy, którą jest Chrystus. Dlatego nasze życie to Pascha: miłość i radość, pokój i dobro, upadek i powstanie, cierpienia i troski. Wszystko, co czynimy ma swoje źródło w misterium Paschy, z Niego wypływa i do Niego dąży, to życie od Paschy do Paschy.
"Dzień ten dla was będzie dniem pamiętnym" ( Wj 12,14 ). Bóg przez Mojżesza nakazał Izraelowi obchodzić święto Paschy. My jako chrześcijanie wraz z Chrystusem przeżywamy Paschę Nowego Testamentu, która prowadzi nas do umiłowania krzyża, aby móc radować się ze zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa, to znaczy "żyć pełnią łask paschalnych" każdego dnia.
Zmartwychwstały jest dla naszej wspólnoty prawdziwym źródłem radości. Orędzie o Jezusie nazwane zostało Ewangelią czyli orędziem radości, radosną nowiną ( Łk 2,10 ). Jezus mówił, że jeżeli będziemy żyli przykazaniami, będziemy żyli radością, a nasza radość będzie pełna ( J 15,11 ). Nasze życie staje się ciągłym naśladowaniem Jezusa, poszukiwaniem królestwa niebieskiego, które podobne jest do skarbu ukrytego w ziemi albo drogocennej perły. Radość, którą przeżył ów człowiek w tej przypowieści, my odnajdujemy w sakramentalnym spotkaniu z Chrystusem w eucharystii, sakramencie pojednania oraz w budowaniu braterstwa i wspólnoty.
Odkrywanie i życie Paschą Chrystusa oraz niesienie radosnej nowiny światu, czyli ewangelizacja stanowią dwa główne charyzmaty naszej wspólnoty poznane przez modlitwę i znaki dane nam przez Boga. Są również odpowiedzią na wezwanie Ojca świętego Jan Paweł II do "nowej ewangelizacji" [ ] ta nowa ewangelizacja ujawnia swą autentyczność i równocześnie wyzwala cały swój dynamizm misyjny, jeśli dokonuje się nie tylko przez dar słowa głoszonego, ale także przez dar słowa przeżywanego, to znaczy przez świadectwo życia. Zwłaszcza świętość, jaśniejąca w życiu wielu członków Ludu Bożego, skromnych i często ukrytych przed oczami ludzi, to najprostsza i najbardziej pociągająca droga, na której można bezpośrednio doświadczyć, jak piękna jest prawda, jak wyzwalającą moc ma miłość Boża i jaka jest wartość bezwarunkowej wierności wobec wszystkich wymogów prawa Pańskiego, nawet w najtrudniejszych okolicznościach. (Encyklika Veritatis Splendor 106, 107).
Reguła życia duchowego to fundament naszego życia, to bycie chrześcijaninem każdego dnia. Z trwania przed Bogiem wynika nasze codzienne życie. Starając się nią żyć na co dzień, pogłębiamy naszą relację z Panem. Zarazem, reguła sprawia, że każdy z nas jest odpowiedzialny za wspólnotę, za jej jedność i duchowy wzrost. Jest ona dla nas znakiem przymierza z Panem i braćmi ze wspólnoty. Jeśli ją zachowujemy, to z miłości, a nie z lęku czy przyzwyczajenia. Zachowanie reguły wiąże się niejednokrotnie z podjęciem ofiary z siebie, kiedy jesteśmy zmęczeni lub zniechęceni. Reguła obowiązuje każdego, ale jest uzależniona od etapu ( stopnia ), na którym dana osoba się znajduje.